Προσευχή!

 Ένας αγώνας θέλει υπομονή! Θέλει πειθαρχία και ταπείνωση για να συνεχιστεί! Θέλει να μείνεις μόνος με τον εαυτό σου. Να σιωπήσεις και να ανακαλέσεις. Να θυμώσεις και να συγχωρέσεις. Χρειάζεται δύναμη και για να προχωρήσεις. Να ενδοσκοπήσεις. Να ξεσκονίσεις τα μέσα σου και να καθαρίσεις. Να κάτσεις απέναντι από τον καθρέφτη και να μπορέσεις, να συγχωρέσεις το είδωλο που αντικρίζεις. Να γίνεις μικρός μπροστά στα λάθη των άλλων, μα να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις τα δικά σου. Σιωπή και προσευχή! Προσευχή και πίστη, αυτό χρειάζεται ένας αγώνας για την Ανάσταση, για ένα κάθισμα δίπλα στο Χριστό. Καλό Τριώδιο!

Το πουέντ

Είχα ξεχάσει το κινητό μου στη σχολή μπαλέτου. Το συνειδητοποίησα αφού είχα πάει σπίτι και είχα απολαύσει ένα ζεστό μπάνιο. Τότε μπήκε ο σύζυγός μου αλαφιασμένος καθώς με έπαιρνε και δεν απαντούσα. Έφυγα για τη σχολή. Ήταν αργά αλλά ήξερα πως θα βρισκόταν ακόμα εκεί η Ρόζα. Θα περνούσε να την πάρει ο εραστής της, ο Ζόαν. Είχαν κανονίσει μια πριβέ βραδιά, αν και η Ρόζα τελευταία είχε την υποψία πως την απατούσε.

Τυχερή νόμιζα πως ήμουν βλέποντας φως και ξεκλείδωτη τη πόρτα. Μπήκα μέσα και καθώς ζύγωσα στην αίθουσα η χαρά από το πρόσωπό μου εξαφανίστηκε. Αντίκρισα τη Ρόζα να έχει μπροστά της, πεσμένο στα γόνατα, τον Ζόαν. Η εικόνα με γέμισε φρίκη και σχεδόν παρέλυσα. Τον στραγγάλιζε με τόση κτηνώδης μανία που τα χαρακτηριστικά του προσώπου της είχαν παραμορφωθεί. Στην αρχή δεν καλοέβλεπα τι κρατούσε, όμως ο γδούπος του πουέντ μ' έκανε να συνειδητοποιήσω πως έλειπε η κορδέλα του. Η παλάμη μου κράτησε την κραυγή που πήγε ν' αφήσει το στόμα μου. Έφυγα πισωπατώντας γεμάτη δάκρυα αστυφύλακα.

 ΤΡΙΨΑ ΝΙΚΟΛΕΤΑ