Δημοφιλείς αναρτήσεις

Τρίτη 16 Μαρτίου 2021

"Η στοιχειωμένη γέφυρα" της Χριστίνας Μιχαηλίδου


Περπατούσα γρήγορα καταμεσής της γέφυρας, ολόγυρα επικρατούσε σκοτάδι αφού και το λιγοστό φως του φεγγαριού είχε εμποδιστεί από μαύρα πηχτά σύννεφα. Τα νερά του ποταμού κυλούσαν ορμητικά και το άγριο ανασάλεμα τους έκανε ακόμα πιο απόκοσμο το τοπίο.
 Από μικρό παιδί αντιπαθούσα αυτή τη διαδρομή και μου γεννούσε φόβο . Ήταν γνωστή η ιστορία που τη συνόδευε. Τα πολύ παλιά χρόνια ,κάποιος απατημένος σύζυγος είχε εκδικηθεί την προδοσία της γυναίκας του σφάζοντας τον εραστή της εκεί και αφού πέταξε το πτώμα στο ποτάμι για να εξαφανίσει τα ίχνη αυτοκτόνησε και ο ίδιος. 
 Ακόμα και τώρα που ήμουν υποχρεωμένος να διασχίσω αυτό το σημείο θυμόμουν τις ανατριχιαστικές περιγραφές των παλαιότερων . Σκυφτός με το κεφάλι χαμηλά και σιγομουρμουρίζοντας το αγαπημένο μου τραγούδι για να ξορκίσω το δυσάρεστο συναίσθημα , άκουσα έντονες φωνές .Μπροστά μου στα δύο μέτρα σχεδόν , δύο άντρες λογομαχούσαν με βαριές κουβέντες και πολύ γρήγορα πιάστηκαν στα χέρια .Ο πιο μεγαλόσωμος τράβηξε απότομα μαχαίρι και ουρλιάζοντας ακατανόμαστες βρισιές ανεβοκατέβασε με μανία το φονικό όπλο στην καρδιά του θύματος. Τα αίματα πεταγόντουσαν παντού βάφοντας κόκκινη τη ξύλινη γέφυρα. 
Είχα μείνει άφωνος, τρομαγμένος όταν συνειδητοποίησα ότι ο δολοφόνος απομακρυνόταν τρέχοντας. Έτρεξα κοντά στον αιμόφυρτο ,έσκυψα πάνω του και βλέποντας το πρόσωπο του τινάχτηκα με φρίκη και έπιασα το μέτωπο του για να μη χάσω τα λογικά μου . Ο δολοφονημένος που κείτονταν μπροστά του πνιγμένος στα αίματα ήμουν εγώ ο ίδιος! Νόμιζα ότι σάλεψε το μυαλό μου όταν είδα το νεκρό μου χέρι να κινείται αιματοβαμμένο προς το μέρος μου σε μία τελευταία ανέλπιδη προσπάθεια σωτηρίας.  
Μία κραυγή απελπισίας έσκισε τα σωθικά μου και πετάχτηκα κάθιδρος από το κρεβάτι μου. Για μερικά βασανιστικά δευτερόλεπτα ζούσα ακόμα τη στιγμή και συνέχιζα να τρέμω από αγωνία .Ανακουφισμένος είδα το είδωλο μου απέναντι στον καθρέφτη . Βρισκόμουν στο δωμάτιο μου ασφαλής και ζωντανός και τότε γύρισε η ψυχή στο σώμα μου και η αναπνοή μου πήρε τον κανονικό της ρυθμό. Όνειρο ήταν ή μάλλον εφιάλτης ! Αυτή την καταραμένη γέφυρα δεν θα τη διέσχιζα ποτέ ξανά , υποσχέθηκα μέσα μου. 
Έξω στον κήπο η σκιά ενός άντρα χάθηκε στο μισοσκόταδο.

Συγγραφέας: Χριστίνα Μιχαηλίδου
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Οι γονείς μου απλοί και άξιοι άνθρωποι με καταγωγή από Πόντο και Καρδίτσα. Ετερόκλητο κράμα πολιτισμών. Απόκτησα πτυχίο και μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Απασχολήθηκα σε διαφορετικές θέσεις εργασίας από Εξυπηρέτηση Πελατών, Λογιστήριο, Πωλήσεις, Μάρκετινγκ, Τμήμα Προσωπικού. Εργάσθηκα πολλά χρόνια ως καθηγήτρια στον Ιδιωτικό και Δημόσιο τομέα.
 Το διάβασμα υπήρξε από μικρή ηλικία η πιο μεγάλη μου αγάπη. Έχω κάνει τα πιο όμορφα ταξίδια διαβάζοντας ,τα οποία θαρρώ διαμόρφωσαν την προσωπικότητα μου. Παρακολούθησα σεμινάρια δημιουργικής γραφής και ασχολούμαι με τη συγγραφή πεζών διηγημάτων, ποιημάτων και παραμυθιών. Το πρώτο μου παραμύθι είναι προς έκδοση. Είμαι παντρεμένη με το Βασίλη και έχουμε αποκτήσει δύο υπέροχες κόρες.
Όνειρο ζωής τα γραφόμενα μου να γίνουν ίσως το ταξίδι κάποιων άλλων ανθρώπων.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

" Μοναξιά " του Μιχάλη Τριανταφύλλου

ΜΟΝΑΞΙΑ  (Θαλασσινό αφήγημα) Στεκόταν μπροστά στον πίνακα ελέγχου με τα μάτια καρφωμένα στους δείκτες που έπαιζαν μέσα στη θαμπή λάμψη των λ...